سیستم اعلام حریق متعارف (کانونشنال)

سیستم های اعلام حریق کانونشنال (متعارف و یا معمولی) سالهای زیادی است که در صنایع مختلف کشور نظیر پالایشگاه ها، نیروگاه ها، کارخانجات مختلف و کاربردهای خانگی مورد استفاده قرار می گیرند. محدوده استفاده از این سیستم ها از نوع ساده آن یک یا 2 زون شروع شده و تا سیستم های خیلی بزرگتر تا بیشتر از 100 زون هم در پروژه های اعلام حریق کشور مورد استفاده قرار می گیرند.

سیستم های اعلان حریق متعارف با توجه به قیمت پایین و سادگی استفاده از آن به عنوان انتخابی ایده آل جهت پروژه های کوچک به شمار می رود و در بسیاری از پروژه ها به عنوان انتخاب اول می باشد.
در این سیستم همه دتکتورهای یک زون (یا ناحیه) از ساختمان به یک زوج سیم متصل می شوند. در صورتی که هر یک از آشکارسازهای موجود در این زون گزارش آلارمی را بدهد نشانگر LED مربوطه بر روی کنترل پنل روشن آژیرها و فلاشرهای اعلام حریق فعال می شوند ولی محل دقیق خطر در این نوع از سیستم ها مشخص نیست.

توجه داشته باشید آژیرها و فلاشرها در یک مدار دیگر جدای از زون اعلام حریق قرار خواهند گرقت. همچنین در برخی از کنترل پنل ها این امکان نیز وجود دارد که زون اعلان حریق به همراه آژیرها و فلاشر ها بر روی یک زوج سیم مشترک قرار گیرند

یک مقاومت انتهای خط (End of Line یا EOL) در آخرین تجهیز هر مدار (زون ورودی و خروجی آژیر) جهت مانیتور کردن وضعیت قطعی مدار قرار می گیرد.

مزایای سیستم اعلام حریق کانونشنال یا متعارف نسبت به سیستم آدرس پذیر:

  • کنترل پنل و تجهیزات مربوط به سیستم اعلان حریق کانونشنال ارزانتر است.
  • نیاز به برنامه ریزی و پروگرام کردن ندارند و استفاده از آن آسان است.
  • سازگاری زیادی میان محصولات تولید کنندگان مختلف وجود دارد.


سیستم اعلام حریق آدرس پذیر

سیستم های اعلام حریق آدرس پذیر به طور معمول جهت پروژه های بزرگتر و کاربردی پیچیده تر که امکان استفاده از سیستم های اعلان حریق متعارف وجود ندارد مورد استفاده قرار می گیرند. با این حال با روند قیمت رو به پایین اینگونه سیستمها، آنها را تبدیل به انتخابی ارزشمند جهت پروژه هایی کوچک تر که به لحاظ سنتی با تجهیزات اعلام حریق کانونشنال طراحی شده است می کند.

 از ویژگیهای سیستم اعلام حریق آدرس پذیر می توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • هر دتکتور به صورت مستقیم با کنترل پنل ارتباط برقرار می نماید. بنابراین محل دقیق هشدار خطر صادر شده قابل شناسایی است.
  • هر دتکتور را می توان با نصب برچسب و شماره روی آن شناسایی و در زمان بروز آلارم، خطا و یا تعمیر و نگهداری به سرعت به آن دتکتور دسترسی پیدا کرد.
  • دتکتورها دائما مقدار دود موجود در محیط را (بر حسب Obscuration) به کنترل پنل مرکزی اعلام حریق گزارش می دهند و پنل با توجه به مقدار دود شناسایی شده توسط دتکتور تصمیم می گیرد که آن را به عنوان آلارم اعلام کند یا نه. همچنین بعضی از کنترل پنل های آدرس پذیر این قابلیت را دارند که حساسیت دتکتورها را در شرایط متفاوت (روز یا شب) تنظیم کنند.
  • همه دتکتورها، آژیر ها و فلاشرها، شاسی های اعلان حریق و ماژولهای واسط آدرس پذیر توسط دو سیم در یک لوپ قرار می گیرند.
  • هر یک از دتکتورهای اعلان حریق و تجهیزات آدرس پذیر را می توان به صورت نرم افزاری جهت یک زون خاص تعریف کرد تا در زمان بهره برداری استفاده از سیستم راحتتر و سریعتر گردد.
  • سیستم های آدرس پذیر معمولا دارای لاگ (Log) یا حافظه ثبت وقایع می باشند که توسط آن می توان وقایع سیستم را در صورت لزوم بازخوانی کرد.
  • بعضی از کنترل پنل های آدرس پذیر دارای خصوصیات نرم افزاری و برنامه ریزی پرقدرتی می باشند که به کاربر امکان نوشتن برنامه های (Cause & Effect) خیلی پیچیده را می دهد به طوری فعال شدن یک خروجی منوط به فعال شدن یک سری دتکتور های خاص خواهد بود.
  • امکان شبکه کردن چندین سیستم اعلام حریق آدرس پذیر با یکدیگر وجود دارد. (رجوع به توضیحات سازنده کنترل پنل)
  • امکان مانیتورینگ وضعیت سیستم اعلام حریق آدرس پذیر بر روی کامپیوتر و مدیریت آلارم ها نیز در برخی از کنترل پنل های آدرس پذیر وجود دارد.

مرجع: http://www.nfpa.com.co